Deel 40: Werken voor SABIC in Riyadh/Saudi Arabia

Week: 9 – 14 februari


Thema van de week: Toys for boys and Memories

Even de draad oppakken van vorige week en het verhaal over “Memories”. In het begin van deze week heb ik collega Mohammed Mutlaq aan de lijn; hij bevestigt nogmaals “Badar” te kennen en op zoek te gaan naar zijn telefoonnummer. Enkele dagen later hebben we opnieuw contact; Mohammed heeft van een bekende het nummer gekregen! Hij heeft “Badar” niet zelf gesproken, maar is ervan overtuigd dat dit nummer tot succes moet leiden. “This is the number for sure!”
Uit zijn reactie begrijp ik overigens dat hij zich afvraagt “Waarom hij wel en ik niet?” Ik verzeker hem om zijn bemiddelende rol in de mail naar de redactie te benadrukken en zal vermelden dat hij, indien gewenst, bereid is om verdere hulp te bieden. Wie weet is hij binnenkort te bewonderen in “Memories”.
Als het gesprek is afgelopen, komt de euforie toch echt even boven; maak ik een kort vreugdewandelingetje door de gangen en ga mijn geluk even met Ed delen. “Great. Fantastic”. Ed ten voeten uit. Ook de redactie in Hilversum reageert enthousiast; zal ons op de hoogte houden en ziet meteen nieuwe kansen. “Zijn er nog kennissen van u die ook een oude liefde terug zouden willen zien? Of heeft u zelf nog een verloren liefde?” Dus wie zich geroepen voelt kan even met “Memories” contact opnemen. Eerlijk gezegd heb ik het programma nog nooit gezien en dus via “Uitzending Gemist” toch maar eens wat achterstanden ingehaald. Stel dat er nog wat van komt, dan moet je toch enige background hebben. Wordt hopelijk vervolgd.

Elke donderdag drinken we met de HR-collega’s van 7.30 tot 8 uur koffie en is het verboden om over het werk te spreken, dus gaat het al snel over wat er komend weekend op het programma staat. Natuurlijk willen ze ook altijd graag weten wat een “Dutchman” in zijn vrije tijd doet en soms komen er adviezen. Zo kreeg ik een aantal maanden geleden de raad om eens naar de “Car Souk” te gaan. Te gekke omgeving, maar ga niet met je eigen auto want “die-wordt-onder-je-kont-verkocht”.
Dus regelen we een chauffeur van de compound die ons netjes bij de souk afzet. Deze mannen uit India; Nepal en Pakistan zijn een toonbeeld van rust en loodsen ons met hun defensieve stijl van rijden altijd veilig door het chaotische verkeer in Riyadh, maar afgelopen week had een van hen kennelijk wat veel haast. ’s Ochtends om 7 uur, op weg naar SABIC, rijdt hij met 100 km per uur door de stad, dus die hebben we even tot de orde moeten roepen.

Saudi’s houden erg van auto’s en het schijnt niet ongebruikelijk te zijn dat Pa zijn zoon er op de 18e verjaardag een cadeau doet; meerdere auto’s in een gezin is dan ook volstrekt normaal. In het Kingdom rijden zo’n tien miljoen auto’s rond op, naar schatting, ongeveer 27 miljoen inwoners. Het aantal auto’s groeit nog jaarlijks en meer nog dan in de Westerse wereld zijn het “toys for boys”, want hier hebben de heren zoals bekend het rijk voor zich alleen.
Veelal gaat het om grote “bakken”; SUV’s; Four-Wheel-drives en Pick-ups; maar ook de duurdere merken zoals Mercedes; BMW en Chrysler zijn populair. Een zware auto is vanwege de infrastructuur geen overbodige luxe; is relatief veilig in het verkeer en redelijk goedkoop, vanwege het ontbreken van belasting en natuurlijk de super goedkope benzine. Het ligt dus voor de hand dat, mede door een gebrek aan ander vertier, autorijden een hobby is voor velen en zeker jongeren wanen zich nogal eens een potentiële Formule-1 coureur. Het verkeer is een chaos en gevaarlijk; doodsoorzaak nummer 1 en 30% van de ziekenhuisbedden wordt bezet door verkeersslachtoffers. Men probeert het gedrag te beïnvloeden door steeds meer camera’s te plaatsen en de boetes te verhogen, maar de benzineprijs verhogen om het rijgedrag te beïnvloeden, is ook hier niet populair en zal niet snel gebeuren.

De “Car Souk” blijkt een paradijs voor de potentiële koper van een middenklasser, tevens komt de liefhebber van een extravagante auto hier aan zijn trekken en ook als je van een authentieke; drukke Arabische omgeving houdt moet je hier zijn. Bij tijd en wijle een waar pandemonium.
Het begint met een mooie boulevard van alle grote merken en de showrooms zien er gelikt uit. Tot zover niets authentieks en allemaal zeer herkenbaar. De omgeving verandert op het moment dat we in een straat terecht komen waar er geen sprake meer is van dealers, maar waar in grote hallen duizenden auto’s staan. Ferrari; Aston Martin; Jaguar en Rolls Royce zijn de meest extreme merken. We kunnen rustig rondlopen en geen verkoper die ons vraagt of we interesse hebben. Misschien is hun mensenkennis zo groot dat ze zien dat Ed en ik geen potentiële kopers zijn.

Het meest opzienbarende deel van de Souk treffen we aan als we een zijstraat inlopen en plotseling midden in de files staan. Als je je auto wilt verkopen, parkeer je hier; blijf in de auto zitten; zet de motorkap open; laat de motor draaien; zet een mannelijke cheerleader in om de aandacht te trekken en de potentiële kopers komen naar je toe. Koop je een auto, dan kan het vervolgens wel een dag duren voordat je de markt kunt verlaten, want beweging in de files is er natuurlijk niet. De kwaliteit van de lucht moet hier uiterst slecht zijn en de drukte is enorm; maar een vrouw hebben we niet gezien, dus hun invloed op het proces zal beperkt zijn.
Een enkele keer vragen we naar de prijs; helaas zijn de meesten de Engelse taal niet machtig, maar met een papiertje en een beetje kennis van de Arabische cijfers komen we toch een eind. Veelal is de inzet rond de € 5.000,= en dat valt alleszins mee voor de gewone middle-class car.

Het betreft dus een “Car Souk” maar wat opvalt is het grote aantal fietsen. Nimmer heb ik in Riyadh zoveel fietsen gezien! Reden? De karretjes zitten hier nogal eens onder het stof en aangezien Saudi’s van bling bling houden moet een te verkopen auto natuurlijk blinken. Dat is het werk van de Aziatische poetsers; zij komen per fiets; brengen hun eigen schoonmaakspullen mee en poetsen de auto’s. Ook dat hoort bij deze wereld,

In SABIC was het “de-week-van-de-townhall-meeting”; wereldwijde verbindingen om een presentatie te geven over de uitkomsten van de recente “Employee Opinion Survey”; een medewerkertevredenheids-onderzoek. Onze collega en vriend Ger Peerboom was er al vanaf 1e Kerstdag druk mee. Ger, is altijd de rust zelve, maar deze week heeft hij toch een paar onrustige nachtjes gehad.
Er waren enkele schoonheidsfoutjes, maar overall kan hij terug zien op een geslaagd event. Het feit dat je op hetzelfde moment in Sittard; Pittsfield; Singapore en Riyadh collega’s ziet, roept wel verbondenheid op. Inmiddels hebben we natuurlijk met Ger geëvalueerd en wordt bekeken hoe het family-gevoel de volgende keer nog wat meer kan worden gecreëerd. Met de wave en het “Hello All” kregen we in elk geval de indruk dat “Sittard” er rijp voor is, op de overige locaties was het meer “wait and see”. Cultureel verschilletje? Carnavalsinvloeden? Het excuus voor de US mag het vroege tijdstip zijn en in Azië zal men zeggen dat het bedtijd was. Dat gold allemaal niet voor Riyadh, maar de wave zie ik hier nog niet door de zaal gaan, zwaaien naar de collega’s elders in de wereld zou al een flinke stap zijn. Wie weet bij de volgende meeting.
In elk geval was het leuk om met de HR-collega’s in Sittard heet van de naald te evalueren. Dank jongens en meisjes.

Feitje-van-de-week
• Harrie dank voor het roggebrood en de kaas, maar de case is nog niet opgelost. Niettemin het is heerlijk.