Deel 33: Werken voor SABIC in Riyadh/Saudi Arabia

Week: 17 – 24 november

Thema van de week: Hozen en “Afserveren”

Soms gebeurt er iets waar je echt geen rekening mee houdt en daarom moet ik deze week toch starten met iets typisch Hollands: een kort weerpraatje, want het was “Matar”; “Matar”; "Matar” is “Regen”; “Regen” en nog eens “Regen”; van zondag tot en met dinsdag hadden we in Riyadh en ook elders in het Kingdom “Dutch weather”.
Afgelopen zaterdagavond wordt het weer slechter en slechter; er is sprake van een grote hoeveelheid neerslag; donder; bliksem en de temperatuur zakt snel tot beneden 20 graden.
De volgende ochtend rijden we stapvoets naar kantoor; soms tegen het verkeer in, omdat wegen zijn afgesloten en zelfs deels zijn weggespoeld. “Regen rijden” is hier gevaarlijk want Saudi’s zijn het natuurlijk niet gewend en velen blijven bij deze omstandigheden dan ook thuis. Om je een indruk te geven hierbij een link naar een Youtube filmpje.
http://www.youtube.com/watch?v=aM9PrRNoHp0

Als ik dinsdag tegen vijfen “thuis” kom, ontdek ik juist voor de deur naar het terras dat de vloerbedekking over een vierkante meter is doorweekt. Da’s schrikken. Het water blijkt zo hoog te staan dat het naar binnen is gestroomd; mede omdat er op het terras geen (!) afvoerputje is. Wie had gedacht dat je in Riyadh nog eens moet gaan hozen?
De technische mannen zijn niet meer bereikbaar; ik spreek mijn boodschap in en ga vervolgens zelf aan de slag; na zo’n emmer of 15 lijkt de ergste nood gelenigd en loopt het water in elk geval niet meer naar binnen. Op mijn telefoontje wordt alert gereageerd, want als ik woensdag “thuis” kom zijn het terras en de vloerbedekking schoon gemaakt. Ik had me al een beetje voorbereid op een half uurtje hozen, maar alles is “blitze blank” en, eerlijk is eerlijk, zo schoon is het terras het laatste half jaar nog niet geweest. Thank you, guys!

In de loop van de week wordt het nog nauwelijks 20 graden en, net als bij ons, wordt ook hier de kleding bij het dalen van de temperatuur wat dikker en donkerder. Maar elk nadeel heeft zijn voordeel; het kantoor wordt kleurrijker en de witte thobes maken deels plaats voor grijze; bruine en blauwe. Als Limburger ben je natuurlijk ook in afwachting van rood; geel en groen, maar dat lijkt er voorlopig nog niet in te zitten. Inmiddels fluiten op de compound weer de vogels; is het licht bewolkt, echter met 17 graden aan de frisse kant. Je went aan de warmte, dus dat wordt afzien met Kerst.

Nog even terug naar de tweede dag van het weekend op de “Farasan Islands”. We mogen uitslapen tot 8.00 uur; dat is al heel wat als je elke dag voor 6.30 uur moet opstaan; het bioritme past zich aan, maar mentaal blijft het een uitdaging. Van 9 - 12 staat er een rondrit over “Farasan” op het programma; na de middag wordt het koffers pakken en terug naar het vaste land; naar Jizan.

De rondrit over het eiland geeft op meerdere plaatsen weer een prachtige blik op de zee; maar verder is er eerlijk gezegd niet zo veel te zien en je vraagt je af waarmee mensen hier hun boterham verdienen. Wellicht visvangst; dadelteelt en wat toerisme? Het schijnt dat de overheid het toerisme wil stimuleren, maar het aloude dilemma duikt weer op dat de plaatselijke bevolking kennelijk redelijk tevreden is met haar bestaan en geen grote verandering wil van het rustige leefklimaat. De “selling points” zouden “Watersport” en “Rust” kunnen zijn, maar zal dat laatste zo blijven met toeristen? Overigens als men over “toerisme” spreekt, bedoelt men vooral binnenlands toerisme en bezoekers vanuit de andere Golfstaten. Dus het zal even duren voordat je kunt komen.
Bij de rit over het eiland wordt wel duidelijk dat er her en der is geïnvesteerd. Zo bezoeken we “Alqussar Heritage Village”; een gerestaureerde leefgemeenschap waar de gids tijdens de uitleg speciale aandacht vraagt voor enkele oude Hollandse porseleinen kopjes; volgens het stempel komen ze inderdaad uit Maastricht! Waren die “Sjengen” echt hier?

In de loop van de middag reizen we met de ferry terug naar Jizan. Een van de Saudische dames in het gezelschap heeft een kennis in deze stad en zij heeft ons uitgenodigd om op bezoek te komen. Maar voor we bij haar terecht kunnen, brengen we nog een bezoek aan een plaatselijke souk, waar de heren te verstaan krijgen: “The ladies go that way”; met andere woorden “Nemen jullie maar een andere route”. Zo gaat dat.

De gastvrouw blijkt tot een voorname familie te behoren in deze stad; maar we zien haar niet, want de heren worden direct na binnenkomst, alweer via een andere route, “afgeleid” naar een aparte statige kamer. Daar nemen we plaats in grote fauteuils en wachten op de heer des huizes, die ons spoedig welkom heet. Natuurlijk krijgen we “Arabic Coffee” en een paar stevige stukken gebak, alles geserveerd door de Thaise bediende. De heer drinkt met ons koffie; keuvelt wat met de Arabische gast en neemt na een kwartier weer afscheid; zijn plaats wordt ingenomen door zijn zoon en hij houdt ons tot het eind gezelschap. Het wordt een gesprek van “heren-onder-elkaar”; je komt weer wat meer over de ander aan de weet en onze Saudische kompaan blijkt een belangrijk contactpersoon te zijn geweest van de Verenigde Naties in het Midden Oosten bij watervoorzieningsprojecten (sic!). De les van afgelopen week is dat een goede afwatering minstens zo belangrijk is, wellicht kan hij daarvoor nog wat adviezen geven. Achteraf begrijp ik; uit Westerse bronnen; dat het gesprek van de dames heel wat heftiger is geweest en dat is niet verrassend.

Natuurlijk laat de Saudische familie ons niet zo maar vertrekken; we krijgen nog een heerlijke quiche; danken de Thaise dienstmeid voor haar zorgen en gaan vervolgens naar het vliegveld. De gastvrouw hebben we helaas niet gezien. Beetje vreemd, maar zo gaat dat hier.

Reflecterend op de dag blijven de momenten hangen dat de heren bij de souk vriendelijk worden verzocht een andere route te nemen en bij het betreden van het huis direct naar de “herenkamer” worden gedirigeerd; het voelt nog niet als “afgeserveerd”, maar toch …… …………………… …… het roept een vreemd gevoel op.
Laten we dat eens in het perspectief zien van de Westerse wereld.
Als dames gaan winkelen nemen heren soms vrijwillig een andere route en hoe gaat dat bij jou thuis met bezoek en feestjes? Niet zelden zoeken de mannen elkaar op en bespreken “hun” thema’s; dames doen vaak hetzelfde; gelukkig niet in separate ruimtes, zodat je nog wat van de gesprekken “ginds” kunt meekrijgen of kunt switchen.
Ik ga zeker geen pogingen doen om dat te veranderen, maar het is een bijzondere ervaring om de nederigheid welke over je heen komt op die momenten te "ondergaan".

Het was een vermoeiend en leerzaam weekendje; zeer de moeite waard om met een divers gezelschap een deel van het Kingdom te bezoeken dat heel verschillend is van Riyadh en daarmee zitten de ontdekkingsreisjes er voor dit jaar op.

Feitjes-voor-komende-week:
• Woensdag een dagje Jubail, voor de eerste meeting van alle HRBP’s Manufacturing in het “Sadaf Beachcamp”. Corporate Manufacturing heeft de dag voorbereid, behalve een tweetal presentaties, is er vooral veel ruimte voor discussie. Mijn vraag is natuurlijk: “Where will we talk about?”; “Let us wait and see. The floor is for the HRBP’s”. Ok dan maar, in een control-cultuur had ik zoveel ruimte niet verwacht en eens kijken of deze er ook echt is.
• Donderdag weer eens op bezoek bij de Nederlandse Ambassade om het jaar af te sluiten.
• Tenslotte nog een paar cadeautjes regelen voor Kerst; dat viert men hier niet, maar in dit land van “bling bling” en reukjes is vast iets te vinden.