Deel 28: Werken voor SABIC in Riyadh / Saudi Arabi

Thema van de week: Bruggetjes bouwen en dwalende taxi’s

Weken: 22 - 28 september.

Afgelopen maandag, 23 september, vierde het Kingdom de ”National Day” (Alijaum Alwatany), een dag waarop wordt herdacht dat de latere koning Abdulaziz, Riyadh veroverde en de vestiging van één staat in gang werd gezet. Hoewel men deze dag al jaren herdenkt, is er pas sedert een jaar of vier sprake van een collectieve vrije dag. Deze heeft een tweeledig doel: enerzijds herdenken; anderzijds het bevorderen van de vaderlandsliefde door het eenwordingsproces te stimuleren, want in dit jonge land, waar veel mensen van oudsher tot verschillende tribes (= stammen) behoren, is het gevoel van verbondenheid niet vanzelfsprekend. Daarnaast heb ik me laten vertellen dat de vrije dag is geïntroduceerd op een moment dat de “Arabische Lente” in buurlanden zijn intrede deed. Denk ervan wat je wilt.

Daags na de "National Day” wordt op de scholen geschiedenis gedoceerd en is er voor de leerlingen de plicht om iets te dragen in de nationale kleuren “groen en wit”. Heel spontaan klinkt het allemaal niet, maar de spontaniteit om tijdens mijn lagere schooltijd met een oranje-fiets naar school te gaan, was ook niet erg groot.

Wij willen de viering van nabij meemaken en ondanks allerlei waarschuwingen om vanwege de drukte niet de stad in te gaan, maken we een bustour met onze reisleidster Salwa (van de date-market). Zij creëert meteen de sfeer van een schoolreisje door iedereen bij het vertrek te voorzien van een Saudisch vlaggetje en sjaaltje; natuurlijk spelen de ongeveer 15 expats het spel mee en krijgen als beloning direct koffie met dadels. De stemming is nog niet helemaal uitgelaten, want we moeten wachten op een Canadese dame. Haar taxichauffeur kan de plek van vertrek niet vinden; bij aankomst weigert ze de rit te betalen, omdat ze ruim een uur onderweg is geweest en bovendien ruimschoots te laat. Een opstootje dreigt maar Salwa smoort het in de kiem; geeft de chauffeur een klein bedrag; vuurtje gedoofd en de trip gaat van start. Dat een taxichauffeur een straat niet kan vinden, is overigens geen uitzondering omdat straatnamen niet altijd bestaan en de gps meer “in-hun-hoofd-zit” en zelden in de taxi.

Op weg naar het “Al-Mankh Park” zien we een feestelijk aangeklede stad met duizenden vlaggen op markante plaatsen. Het park is ingeklemd tussen een cementfabriek en de snelweg. Geen gezellige plek, maar toch is het druk met veel picknickende gezinnen, die in afwachting zijn van zang en dans later op de avond. Het wekt met de cementfabriek als buur, geen verwondering dat er in het park twee grote steenbergen zijn. Mooi aangelegde paadjes leiden naar de toppen; van waaruit je een ruime blik hebt op de omgeving en omdat de zon juist ondergaat is het toch een mooi gezicht. De kinderen vermaken zich door niet over het gebaande pad te gaan, maar te kiezen voor een klauterpartij. Iets wat kinderen overal ter wereld doen, maar afwijken van de gebaande paden is iets wat in het Kingdom, buiten het verkeer, niet zo op prijs wordt gesteld. Normaliter houdt men sterk vast aan regels en procedures en compliant zijn staat hoog in het vaandel. De kids zijn daar (gelukkig) nog niet zo mee bezig.

De reden om dit park te bezoeken heeft een historische achtergrond. De nacht voordat hij Riyadh veroverde en daarmee het eenwordingsproces van dit land in gang zette, sliep Abdulaziz met zijn mannen op deze plek. Hij riep zich in 1932 uit tot de eerste koning van het Kingdom; bleef dit tot 1953 en wordt gezien als de vader des vaderlands. Als we onze reis vervolgen naar het “Masmak Fort” in oud Riyadh, zien we zijn portret regelmatig langs de wegen, samen met dat van de huidige koning Abdullah en de troonopvolger Sultan bin Abdul-Aziz, die overigens met een leeftijd van 77 jaar verreweg de oudste troonopvolger ter wereld is.

In het “Masmak Fort” (zie aflevering 14 voor meer info over het “Masmak Fort”) wordt duidelijk dat, in een land waar men nauwelijks enige ervaring heeft met toerisme, de activiteiten van Salwa niet onopgemerkt blijven, want er duikt plotseling een journaliste op van een grote krant in Riyadh: “Arab News”. In het interview geeft Salwa aan dat ze naast commerciële redenen, ook gedreven wordt door een ideaal. Ze wil expats en Saudi’s op een natuurlijke manier wat dichter bij elkaar brengen en op deze dag lukt dat in elk geval vaak letterlijk, want met name de jeugd, vraagt om de haverklap of ze met een van de expats op de foto mogen. Wie zou dat willen weigeren?

We vervolgen onze reis richting “National Museum” en “Murabba Palace”; het wordt drukker en drukker en in het nabije park zitten de mensen bijna op elkaars lip. Opvallend veel jonge mensen dragen “het groen en wit” in allerlei vormen; verkopen spullen op een vrijmarktachtige wijze en met muziek; dans en veel vrolijke mensen lijkt het sfeertje op dat van Koninginnedag. Met moeite kunnen we ons door de mensenmassa voortbewegen, maar bereiken toch het “Murabba Palace”. Destijds het buitenverblijf van Koning Abdulaziz; nu omgebouwd tot museum, waar allerlei persoonlijke spullen te bewonderen zijn. Hij introduceerde de auto in Saudi Arabia en enkele van zijn Rolls Royces kun je hier nog bekijken; daarnaast veel cadeaus van bevriende staatshoofden, waaronder een kantoorinrichting met bureau; stoel en klok van President Roosevelt.

Op de terugweg komen we in een lange file terecht en zijn getuige van een sfeertje zoals we dat kennen bij het vieren van een overwinning van een belangrijke voetbalwedstrijd. Uitgelaten, luid toeterende jonge Saudi’s, die vaak echt uit het dak gaan; uit auto’s hangen en zwaaien met vlaggen. Als wij ook met onze vlaggetjes zwaaien, gaat hun adrenaline helemaal naar een kookpunt, en ontstaat er ook een gevoel van “dichter-bijelkaar-komen”.

Bij de start van de tour vragen we ons af wat we kunnen verwachten en aan het eind van de rit concluderen we dat de sfeer top was; dat we veel gevoelens van trots hebben gezien; weer wat wijzer zijn geworden over de historie van dit land en wellicht ook een beetje hebben bijgedragen aan het bouwen van bruggetjes.

Het is een lange dag en ik hoop snel mijn bed te vinden. Dat loopt echter even anders, omdat bij aankomst blijkt dat een Amerikaanse dame haar taxi heeft gemist en bieden aan om haar met onze compound-chauffeur even naar huis te brengen. Echter, het probleem is dat ze twee dagen geleden is verhuisd en gedurende de rit blijkt dat ze niet goed weet waar ze precies woont! Haar onrust is behoorlijk, maar na bijna een uur dwalen hebben we haar huis gevonden. Ook zij betaalt niet de kosten; maar laten we dat op het conto van de opluchting schrijven. Dus betalen Ed en ik; overigens nu wel de volle mep!

Feitjes van de week:
• Afgelopen week is duidelijk merkbaar dat een nieuw jaargetijde nadert. De temperatuur raakt nauwelijks meer de 40 graden en ’s avond is het met 25 à 30 graden heerlijk “fris”.
• Woensdag komen Rik en Eef voor een vakantie en gaan we rondreizen door Riyadh; Dubai en Oman. Dat betekent twee weekjes vakantie, maar daarna praten we jullie weer bij.