Deel 22: Werken voor SABIC in Riyadh/Saudi Arabia

Thema van de week: Twee kanten van een medaille

Week: 14 - 20 juli

Allereerst moet ik even heel diep door het stof, wat overigens niet zo moeilijk is want het waait erg hard vandaag, dus er is ook weer veel “dust-in-the-air”, en mijn excuus aanbieden aan al die volgers die in het afgelopen half jaar hebben gereageerd op mijn blog. Ze zullen zich mogelijk eens hebben afgevraagd “Waarom reageert die “Sjrakeinarabië” niet?”. Ik kan jullie, met mijn hand op het hart, vertellen dat ik elke mail beantwoord, omdat ik het zeer waardeer als mensen de moeite nemen om een berichtje te sturen. Al enige tijd vraag ik me af, waarom ik vervolgens alsmaar geen reacties krijg en nu komt de aap uit de mouw. In een correspondentie met Wilma, ontdek ik dat het mailadres van “waarbenjenu.nl” een “no-reply adres” is! Ja, ja dat gebeurt als je meer met de inhoud bezig bent dan met het proces. Nogmaals mijn excuus en ik beloof jullie, als ik een e-mail adres van je heb, volgt er een reactie.

In de voorgaande twee afleveringen is de “Ramadan” een dominant onderwerp geweest en ook deze keer ontkom ik er niet aan om de ervaringen, welke ik deze week letterlijk “aan-den-lijve” heb gevoeld, met jullie te delen. Deze zijn tweeledig; ik heb zowel de sobere “Fasting” kant beleefd, als de overdadige “Iftar maaltijd”, het avondeten na een dag vasten.

Laat ik beginnen met het sobere deel. Op weg naar twee dagen van besprekingen in Jubail, zijn de cateringgelegenheden op “King Khalid Airport” in Riyadh tot mijn verrassing geopend, maar de klandizie ontbreekt volledig; noch Saudi’s noch reizigers van een andere nationaliteit melden zich voor een hapje of drankje. Dus sla ik de gebruikelijke cappuccino, om de wachttijd te doden, ook over en dat doet toch even pijn. De vlucht vertrekt om 10.00 uur en om 13.00 uur zijn we op de plaats van bestemming; waar je normaliter wordt onthaald met koffie; thee; andere drankjes en zoete hapjes is er dit keer niets van dat alles en bij het betreden van het gebouw wordt me ook al verteld dat dit er deze middag niet zal komen. Gelukkig heb ik ’s ochtends een boterhammetje gesmeerd en in een achteraf kantoortje zie ik kans om dit snel op te eten. Dat geeft in elk geval enige energie. De bespreking, met een groep medewerkers van Research duurt tot 15.30, en verloopt in een positieve sfeer. De afdeling van deze mannen gaat over naar Manufacturing en dat is toch een cultuurshock. Researchers in dit deel van SABIC hebben een duidelijk hogere status; dus zijn er veel vragen over toekomstperspectieven voor de geïntegreerde afdeling; studiefaciliteiten; carrièreperspectief; salarisgroei; maar ook veel vragen over “SABIC” als company. De manager laat me ’s avonds per e-mail weten “so happy” te zijn met de bijeenkomst; ik adviseer hem om de komende dagen te toetsen hoe zijn medewerkers terugblikken, want “Kameleongedrag van deze sub public course” (Johan / Marcel!) zal in het Kingdom, gezien het grote respect voor gezag, ongetwijfeld veel voorkomen.

De vergadering verloopt “droog”; dus ik verheug me op de koffie en een maaltijd als de taxi mij rond 16.00 uur afzet bij het “Golden Tulip Hotel”. Helaas! Bij het inchecken wordt medegedeeld dat het restaurant in verband met de “Ramadan” is geopend van 22.00 uur tot 02.00 uur. Zo veel geduld en uithoudingsvermogen heb ik niet meer, want in feite sta ik al vanaf 7.45 uur in de ochtend droog en voel dat de hongerklop nadert. Dan maar gedoucht; cappuccino gezet op de hotelkamer en een gelegenheid in de stad zoeken om wat te eten. Spoedig ontdek ik een Chinees fastfood restaurant, dat bovendien is geopend. De maaltijden op de foto’s zien er wat ondefinieerbaar uit en ik heb het gevoel dat de maag alleen herkenbaar voedsel zal verdragen; dus “geen risico” (je weet maar nooit) en ik bestel een portie spaghetti en een blikje cola; 17 Reaal (5 à 6 euro); dat is gratis als je honger en dorst hebt. Bij de bestelling maakt de bediende mij er wel op attent dat het 17.30 uur is en dat ik dit niet openbaar mag verorberen voor 18.30 uur. De man met de hamer komt steeds dichterbij! Zo leer je. Ik besluit de spaghetti mee te nemen naar de hotelkamer en het smaakt voortreffelijk! Ondertussen kijk ik naar de “Avondetappe” en begrijp dat “Bau & Lau” ook hebben afgezien. Morgen nog zo'n dag; zowel voor mij als voor hen.

De volgende ochtend kan ik wel op het gebruikelijke tijdstip ontbijten, dat is een beetje merkwaardig maar verder geen reden om bij stil te blijven staan. Een extra broodje smeren en opnieuw kijken of er een onbewaakt ogenblik is. Ook de meeting met de Presidents van de affiliates verloopt in soberheid.

Het geschetste kader voor de “Mid Year TRP Review” ontmoet natuurlijk enige oppositie, maar het is ook niet te verwachten dat dit gezelschap voetstoots HR-zaken slikt. De EVP verleent goede support; de heren gaan met de nieuwe opzet aan de slag en ik ben benieuwd hoe e.e.a. in september gaat uitpakken. Aan de voorbereidingstijd en onbekendheid met verwachtingen kan het in elk geval deze keer niet liggen; maar dat alles is nog geen garantie voor succes. De bijeenkomst is om 13.30 uur ten einde; vervolgens nog een korte bespreking om daarna naar Dammam te vertrekken voor de vlucht naar Riyadh. Op weg naar de afspraak vraagt mijn chauffeur of ik ook aan de “Ramadan” mee doe. “Normaliter niet, maar gisteren en vandaag wel, echter niet van harte; want als je gewend bent om te eten en te drinken op min of meer regelmatige tijdstippen, is dit een echte opgaaf”.
Om 17.30 arriveer ik op “Dammam Airport” en omdat de vlucht om 19.30 uur vertrekt besluit nog wat mails weg te werken. De tijd vliegt en het is al voorbij 18.30 uur als ik op het horloge kijk. Ben ik over het dode punt? Is het gewenningsproces na ruim 36 uur ingetreden? Toch even een koffie halen en twee croissants; bovendien is er in het vliegtuig ook nog wat te eten, dus voldoende bodem om nog een uurtje bij Ed en Paul aan te schuiven in de bar van de compound. De les; een open deur; maar toch je moet het een keer meemaken: Beperk je reizen tijdens de “Ramadan”! Als dat niet kan, stel je mindset in elk geval in op “Afzien”.

De andere kant van de “Ramadan-medaille” verloopt, zeker voor de inwendige mens, een stuk prettiger. In het begin van de week hebben onze collega’s Libby Craft en Richard Angles bedacht dat het leuk zou zijn om met “de nieuwe HR mensen” en een aantal IT en Finance collega’s uit de US, voor een “Iftar-maaltijd” naar Hotel “Faisaliah” te gaan; een van de duurdere in Riyadh. Bij aankomst verbaas ik me over de drukte bij zo’n exclusief hotel, en met name over de honderden Saudi’s die hier aanwezig zijn voor een “all inclusive dinner”, waar je niet over heen kunt kijken. Binnen zijn meer dan duizend gasten; waaronder veel bedrijven met medewerkers en / of klanten. Zien we hier de keerzijde van de “Ramadan”?
Er is een Italiaans; Indisch; Mexicaans; Chinees en Arabisch buffet; er zijn buffetten met hartige en zoete toetjes; buffetten met fruit en ijs. Het eten is voortreffelijk en de ”lopende” buffetten zijn zeer effectief. Nu eens niet lang wachten in een Arabische rij en na een Indisch bordje, nog even naar de Mexicaan om, via het fruitbuffet, te eindigen met zoete toetjes en “Arab kawha”(laat zich raden). Dit heeft niets meer met “Fasting” te maken, maar alles met Luilekkerland en commercieel lijkt het uiterst aantrekkelijk, want tijdens de “Ramadan” is het elke avond “volle bak”. De les voor mij van deze ervaring? Mijn beeld over “de soberheid” is nu wel enigszins genuanceerd, maar niettemin nog altijd diep respect voor de wijze waarop Moslims, met name overdag, in deze hete zomermaand leven.

De vakantie komt nu dichtbij, nog twee dagen en dan is er de eerste grote break. Eerlijk gezegd heb ik zelden zo naar een vakantie toegeleefd. Er komt veel op je af in het eerste half jaar; om zaken op een rij te krijgen, zowel in je privéleven als in je werkomgeving, vergt veel energie en even uitpuffen is nu op z'n plaats. Alles is je verteld, maar eens te meer moet je zo’n omschakeling meemaken om te weten hoe het voelt, want hoe ervaren je ook bent, het is een nieuw begin. Waar je kunt leren door veel te vragen; waar je wat gedaan kunt krijgen en vertrouwen kunt winnen door regelmatig contact te zoeken; geduld en begrip te tonen; vriendelijk te blijven en vasthoudendheid te tonen; zeggen wat je doet en doen wat je zegt; veel aandacht schenken aan follow up, maar anderzijds er ook op vertrouwen dat het goed komt; door je aan te passen aan de omstandigheden, maar ook op de deur te kloppen en aan te geven wat alternatieve benaderingen zijn. “Time flies” tot nu toe en dat is een goed teken. Ongetwijfeld zal de vakantietijd de komende weken nog harder vliegen. In september hoop ik jullie weer wat meer te kunnen vertellen over “Werken en leven in het Kingdom”.
Ik wens jullie allen een fijne vakantie. As-salamu Alamaleikum.