Deel 10: Werken voor SABIC in Riyadh/Saudi Arabia

Week 24 - 29 Maart

Thema van de week: Energie zoeken en vinden

Na drie maanden begint de verbazing wat te luwen en zijn de gebeurtenissen deze week wat meer van hetzelfde. Hoewel, er is belangrijk nieuws te melden! Om precies te zijn, op dinsdag 26 maart kreeg ik mijn iqama (= werk / verblijfsvergunning); waarmee mijn “illegale” status is opgeheven en de bewegingsvrijheid toeneemt. De laatste acties vóór en de eerste na ontvangst zijn de moeite waard om te vermelden.

Die dinsdag ga ik weer eens op pad omdat de toegezegde levertermijn die dag verstrijkt. De eerste reactie van de betreffende medewerker is: “Let’s wait; it is the fifth day”. Neen dus en ik ga naar de baas; zo doe je dat in het Kingdom. Ik maak mijn onvrede in bedekte termen kenbaar; dat doe je ook zo in het Kingdom; en de boodschap wordt begrepen. De betreffende (SABIC-)afdeling welke de pas moet verstrekken wordt gebeld; de iqama blijkt klaar te zijn; een andere medewerker krijgt de opdracht om deze op te gaan halen en in de loop van de ochtend wordt het papiertje op mijn bureau bezorgd.
Die stap is gezet en nu kan ik de volgende, dringend aanbevolen stap worden gezet; het openen van een bankrekening. Dit advies kan snel worden opgevolgd want in het SABIC-kantoor heeft een grote Saudische bank een filiaal; dat is dichtbij en dus makkelijk. Ik vraag om een rekening te openen en de ontvangst van de nieuwe klant is hartelijk. De manager woont direct het gesprek bij en vraagt of ik koffie wil; of thee of Turkse koffie. Vervolgens de tweede vraag: “Do you have an Arabic mobile number?” “Not yet. Sir” ”I’m sorry then we cannot do anything for you!” Weg klant? Je hebt een iqama en direct weer een probleem. Met de iqama in de hand kan ik nu wel zelf een smartphone gaan kopen, maar daarmee ben ik nu nog niet geholpen. De medewerker vraagt de manager om raad. Zou dit nooit eerder zijn voor gekomen? Volgens mij wel, want de manager heeft de oplossing direct bij de hand, daar is hij per slot van rekening manager voor. “Ask a colleague or a friend and then it is ok!”. Is dat voor een bank compliant? Daar maak ik me verder maar niet druk om en gelukkig is een collega zo vriendelijk om zijn nummer voorlopig beschikbaar te stellen. De chef verlaat het kantoor en alle papieren worden in orde gemaakt. Tenslotte neemt de medewerker me nog een keer mee naar z’n baas, die nog even een informeel praatje aanknoopt en vraagt of ik weer bij hem op bezoek wil komen als er geld op de rekening staat! “Then we drink another cup of coffee” “Ok, that will be end of April”. Kijken wat hij dan te vertellen heeft.

Met de iqama bezoek ik het passenburo om eindelijk een “blauwe pas” te krijgen, ten bewijze dat je “een echte SABIC-er bent”. De bank denkt nog met je mee, maar bij deze afdeling heb jij een probleem. In mijn onwetendheid meld ik dat ik zojuist mijn iqama heb gekregen en nu graag een “echte” SABIC pas wil hebben. “Ok Sir, take a seat” . Ik lever mijn pas “met de gele streep” in, deze wordt zorgvuldig vernietigd en de man gaat aan de slag om een nieuwe te maken. Ik heb enig zicht op het proces en heb de indruk dat ik wéér een “pas-met-een-geel-streepje” krijg. Jawel, hoor. Op mijn vraag waarom dit nu geen “blauwe pas” is, want ik heb toch mijn iqama getoond en ben nu toch een” Hired Employee”; krijg ik als antwoord dat ik dan toch eerst nog bij een andere afdeling enkele formulieren moet invullen en een handtekening moet halen. Een beetje moedeloos zoek ik mijn eigen kantoor op en vraag onze nieuwe teaboy “Mohammed” om een “strong coffee”. Motivatie om terug te gaan heb ik niet en besluit de volgende ochtend verder actie te nemen; na het vervullen van de gevraagde formaliteiten wordt een “blauwe pas” verstrekt . Weer een stapje gezet en daarmee in de lift en bij de lunch, geen vragen meer over mijn status. Of juist toch?

Ook bij de levering van “het pak” was enige vertraging; al blijft dit beperkt tot een dag; maar kennelijk beginnen al die follow up acties toch aardig hun tol te eisen en moet ik even energie zoeken om het te gaan ophalen. Dat ligt echter ook aan de prachtige vrijdag- (=”zondag”-)middag als we heerlijk aan het zwembad zitten te keuvelen met enkele expats; af en toe even genieten van het steeds warmer wordende water en het koele “biertje”. Dat kan er voor Holland nog wel even bij!
Ed is nieuwsgierig; wil meegaan en dat motiveert ook; de eerste aanblik geeft direct een enthousiast gevoel; Ed’s enthousiasme is zo groot dat hij voorstelt om op de compound, met op de achtergrond enkele blitse auto’s, foto’s te maken. Vooruit dan maar!

Door familie-omstandigheden kon hij helaas vorige week niet meegaan naar de “camels", dus heb ik hem beloofd dit weekend nogmaals die kant uit te gaan. Hij verheugt zich zeer op het bezoek aan de
kamelen; telt elke dag af en uiteindelijk is zijn conclusie “Exceeds Expectations”. Ruim twee uur lopen we tussen de kamelen; proberen hier en daar wat contact met hen en met hun bewakers te zoeken, maar dat valt niet mee want men spreekt bijna geen woord Engels. Ons vermoeden dat er veel Afrikanen rondlopen is juist; ze komen uit o.a. Somalië en Soedan; en zijn ingehuurd om de kamelen dag en nacht te bewaken. Tenslotte verheugen we ons op de “camel race” en gaan naar de racebaan; in tegenstelling tot de beloften zijn er “slechts” paardenraces en aangezien de start nog twee uur op zich laat wachten en er bovendien geen “kantine” is, besluiten we om bij Ernesto aan de pool een “biertje” te gaan drinken.
Zijn CV? Afkomstig uit Manilla; een van de 800.000 Fillipino’s in het Kingdom (bijna 1% van de Filipijnse bevolking); verblijft al 19 jaar in dit land; was er al bij toen de compound zo’n 15 jaar geleden werd gebouwd; wordt in november 60 en overweegt eind dit jaar met pensioen te gaan. Het is een onderhoudende man; dus de rol van barkeeper past hem wel; dat hij ook nog “iets” in HR heeft gedaan voor hij naar Saudi Arabia kwam, verrast mij wel. Dus op dat “iets” zullen we nog eens doorvragen. Op mijn vraag of de wereld hier is veranderd, geeft hij een tweeledig, slim en terughoudend antwoord. Feitelijk: de groei van de stad is enorm en de bewoonde wereld rukt op ten koste van de woestijn; om vervolgens een beetje ontwijkend aan te geven “The Saudi’s got bigger eyes!” Waarmee hij zeggen wil; met de komst van internet en social media en met veel jonge mensen die in het buitenland hebben gestudeerd, zal de wereld ook hier veranderen. Ben benieuwd.

Na mijn zenuwbehandeling van enkele weken geleden, ben ik nog even voor een laatste inspectie bij de tandarts geweest, waar drie landgenotes van Ernesto mij helpen. Twee assistentes leggen alle spullen klaar voor de tandarts en hebben nog een paar vriendelijke vraagjes. Naast het gebruikelijke “How are you Sir?” Willen ze graag weten wat hiervan de Nederlandse vertaling is. Daarnaast natuurlijk de vragen over “onze” klompen en de “klompendans”. Ik krijg de indruk dat er contacten met Nederland zijn en plotseling wordt het gesprek “verdiept” en is de vraag “What is in Dutch “I love you”? Natuurlijk geef ik de vertaling; ze oefenen met elkaar en geef hen de feedback dat ze dit meer oefenen dan “Hoe gaat het met jou?”. Ze giechelen en worden snel weer serieus als de tandarts binnenkomt. Mijn beeld van de Filipijnse tandartsen is in elk geval positief; niet alleen krijg ik vaktechnisch goede hulp; je word steeds vooraf geïnformeerd (zelfs gebeld!) over de kosten; daarnaast zullen mij natuurlijk de vriendelijkheid en de nieuwsgierigheid bij blijven. Ook dat is niets nieuws, maar het geeft wel energie.