Deel 3 / Werken voor SABIC in Riyadh Saudi Arabia

Deel 3 / Werken voor SABIC in Riyadh / Saudi Arabia

10 januari - 17 januari 2013

Karakteristiek van de week: “Verhuizen; recepties en aon de geng”
Om te beginnen wil ik, mede namens Carla, alle familieleden; vrienden en bekenden die hebben gereageerd op mijn blog van harte bedanken. Ik ben een beetje beduusd van het aantal reacties en van Carla hoor ik dat zij inmiddels niet meer “normaal” over straat kan gaan in Elsloo. Tegelijk leggen jullie ook een zware last op mijn schouders, omdat ik aanneem dat de meeste nieuwtjes in de eerste weken zitten zal ik iets moeten bedenken om de lezer “te-blijven-boeien”. Daar gaan we.

Mijn collega Andy Irons heeft spontaan aangeboden om, ondanks zijn weekend, te helpen met de verhuizing naar de compound en gezien zijn bekendheid met compounds, maak ik daar graag gebruik. Het is bovendien gezellig om dit met een bekende te doen en een handje hulp is welkom. Nog even over Maslow. Het dak boven het hoofd is geregeld en er komt nog meer accent op de behoefte aan contact. Op het jaar af 70 jaar geleden had hij dit al ontdekt. Good job, man.

In ruim een half uur zit alles netjes (!) in de koffers en de liftboy brengt de spullen naar beneden. Andy is zoals gebruikelijk zeer op tijd; we drinken een cappuccino; keuvelen wat en gaan op weg naar “Arizona”. “Friend” Khalid Al-Jabri van “SABIC Housing” heeft beloofd dat alles is geregeld. Inderdaad, hij heeft zijn job prima gedaan, want de controles worden zonder problemen genomen; “Belle” voorziet me van de nodige papieren en de sleutel. Helaas blijkt het sleutel 512 te zijn en niet 612; maar binnen enkele minuten is er een beveiliger met de juiste sleutel en de operator voor de internetverbinding staat al voor de deur. Het is geen toeval want als ik een paar dagen later vraag om de videorecorder aan te sluiten en een stopcontact te repareren gebeurt hetzelfde. Het kan dus allemaal en bovendien staan de koffie; thee en bonbons klaar. That’s a warm welcome! Kort daarna wordt er op de deur geklopt en komen twee dames een fruitschaal brengen! “Good morning Mr. Sjraar welcome at Golf Resort Arizona”! De compound ziet er knus uit en op straat word je begroet alsof men je al tijden kent. Het draagt allemaal bij aan het on boarding process (Hilde! Voor HR insiders!) Het enige gemis, in vergelijking met het hotel, is de jacuzzi. Dagelijks een minuut of 20 de spieren laten trillen en verwarmen, geeft enige verlichting aan de kneuzingen. Op de compound dan maar een warm bad genomen en dat valt tegen. Het duurt bijna 20 minuten voordat het bad, met opgetrokken knieën lig ik erin, ruim half vol is. In een land waar water stukken duurder is dan de benzine, is dat kennelijk de manier om het bewustzijn omtrent “watermanagement” te vergroten. Mogelijk duurt het fysieke ongemak nu wat langer; het weegt echter niet op tegen de mentale verfrissing na een werkweekje in een hotel.

De werkweek staat weer voor de deur en elke ochtend laat ik me met de collega’s Paul en Bob naar SABIC rijden. Aan de toegangspoort krijg ik wat vragen over mijn (il-)legaliteit; ik heb namelijk nog geen pasje. In mijn Westers denken ben ik er vanuit gegaan dat dit proces een dezer dagen wel zal worden aangezet en leer weer “dat-je-zelf-in-actie-moet-komen”. Zou het “niet brengen” te maken kunnen hebben met het uitstellen c.q. niet nemen van besluiten?
Ik meld me bij het “Pass Department”; leg uit wat mijn positie momenteel is en gecheckt wordt of een “paspoort met business visum” voldoende is voor een “Permanent Pass”. Er komt een bevestiging. Het ontbreken van een “Riyadh personeelsnummer” verstoort echter het proces en dus naar “Employee Services”. Helaas; een verwijzing naar het “Global Mobility Department”, welke afdeling mijn overgang faciliteert. “Mr. Sjraar, that does not work so” “Enne?” “First you should have your Iqama (= werk- / verblijfsvergunning)”. Mij wordt duidelijk dat je in het Kingdom bijna illegaal bent als je dit papiertje niet hebt, maar deze status wordt niet bereikt omdat wel een “Temporary Pass” kan worden verstrekt. De volgende dag ziet de wereld er plotseling heel anders uit. Ik ga met mijn formulier voor een tijdelijk pas naar het passenburo. Kafka zou helemaal door het lint gaan, maar de opdracht is om hier geduldig te blijven; dus leg ik mijn situatie opnieuw uit en plotseling krijg ik te horen dat ik een “Permanent Pass” krijg. “Het kan verkeren”. De ondoorgrondelijke wegen van de Arabische bureaucratie. Wat zou er achter de schermen zijn gebeurd? Na minder dan een half uur wachten loop ik met mijn “aanwinst” terug naar kantoor. Later maakt Ed, hij heeft enorm oog voor details, mij erop attent dat ik een pas heb met een geel en hij met een blauw streepje. We fantaseren. Heeft het te maken met onze status (Local contract vs. Expat) of zou het een indicatie zijn van onze veranderstijlen (Johan / Marcel!); hoewel dat wat ver gezocht lijkt en voor beiden ook niet klopt. Volgens onze C&B collega Bob, een nuchtere Amerikaan, die geen enkel streepje heeft, “is it just a stripe”. We willen het ook niet weten, want wat zou je tegen kunnen komen………..

Er is gelukkig nog tijd om te werken en samen met enkele HR collega’s nemen we een aantal zaken door met betrekking tot Manufacturing. Ze maken een coöperatieve indruk en hun informatie helpt om zaken wat helderder te krijgen, want mijn inschatting is dat de rol van “HRBP Manufacturing” enigszins complex is. Je staat op grote afstand van de sites waar het gebeurt (Jubail; Yanbu en de Sites van SABIC in Europa); op deze sites vervullen de lokale HR afdelingen hun rol; daarnaast zijn in Jubail en Yanbu twee HRBP’s werkzaam namens Corporate HR; vanuit Riyadh ga ik een rol als intermediair / coördinator vervullen tussen de affiliates; HR Riyadh en Mr. Mosaed; Exective Vice President Manufacturing. Hij vraagt mij overigens nog eens hoe hij mijn naam moet uitspreken. Na enkele keren oefenen geeft hij aan dat de naam , met enige fantasie op het Arabische woord “Sirer” (spreek uit “sjir’r) lijkt; kennelijk betekent dat zoiets als “spark” = “vonk”. Hij glimlacht en mijn conclusie is dat hij wil zeggen “ik verwacht dat je wat vonken laat overslaan”. Mijn wedervraag is “Wat betekent “Abu Riya”?; een aanspreektitel welke vaker wordt gebruikt in mails en gesprekken. Het betekent “Vader van Riya”; zijn oudste zoon. Saudi’s starten een gesprek veelal met de vraag “How is your family”; ze kennen deze dan meestal erg goed en noemen iemand dan “Abu (=vader van) …….. .” Het is overigens opvallend hoeveel Engelse woorden er worden gebruikt als Saudi’s onderling met elkaar spreken. Het “Engels” zit zo in het bloed dat velen dit ook in Arabische conversaties gebruiken.

Op bepaalde bijeenkomsten moet je als HRBP acte de présence geven en ik krijg een uitgelezen mogelijkheid. Er is een afscheid van Mr. Abdullah Al-Alweet, een toepasselijker naam voor een manager van de afdeling “Learning & Development” is niet denkbaar. Hij gaat na 33 dienstjaren bij SABIC met pensioen en met de collega’s Andy en Paul ga ik op pad. In vergelijking met de standaardnorm heeft hij 8 jaar extra gewerkt. De helft van de bevolking gaat na 25 jaar met pensioen; de andere helft werkt door en bouwt daarmee extra pensioen op.

Het vinden van de “place to be” is niet eenvoudig. De route geeft aan dat we op enig moment een “unknown road” moeten volgen. Plotseling ontdekken we een parkeerplaats met auto’s en veronderstellen dat we er zijn, maar de eerste persoon die we tegenkomen geeft mij niet het goede gevoel. We lopen door en staan op enig moment in een zaal met “duistere” figuren die drie, in het pak geklede Westerse mannen, nieuwsgierig observeren. Dat is niet goed; snel terug naar de auto. Andy: “Sjraar, you have got your adventure”. Zeker, maar daar had ik een andere voorstelling van. Na enig rond rijden hebben we de locatie gevonden en worden hartelijk welkom geheten. Deze zaal geeft een beter gevoel; de vloer is belegd met grote tapijten en aan weerszijden diep zittende, met grote kussens belegde, banken. De bezoekers nemen netjes naast elkaar; je zakt diep weg in de kussens en steeds weer opstaan om de volgende gast die je hartelijk begroet, de hand te schudden. Er lopen genoeg typisch Arabisch geklede obers rond en we komen niets te kort. Arabische koffie; dadels; koekjes; thee; melk met honing; na een aantal toespraken, waarbij de spreker overigens veelal op minimaal 10 meter afstand van de a.s. pensionado staat (vraag me niet waarom), wordt er gegeten. Je zult het niet voor mogelijk houden, maar ik heb ……………………………….. frieten gegeten. Niet dat ik nou zo’n liefhebber ben, maar het is toch alweer minimaal 14 dagen geleden dat ik er eentje heb gepikt en dus een kleine portie genomen. De kwaliteit valt tegen en is niet te vergelijken met de frites van “Henri-van-de-Staasjewaeg”. Het was een Arabische avond die ik niet snel zal vergeten. Voor het vertrek biedt een collega aan om nog even Mr. Al-Alweet op de foto te gaan.

Inmiddels begint het werk wat aan te trekken; enkele activiteiten (STI proces; Vacature “President SADAF”; Voorbereiding TRP) komen op gang; je word in de loop opgenomen en de mails beginnen binnen te stromen. Spreken we in Sittard wel eens van “e-mail terreur”; in Riyadh kennen ze er ook wat van. Per dag tel ik zo’n 70 mails en bijlagen met meerdere MB’s oplopend tot 16! Iris, dank voor het verhogen van de schrijfruimte! Ik weet niet of ik nog eens bij je moet aankloppen. Collega’s spreken van 1000 – 1500 mails per maand! Moet ik dat gaan bijhouden? Welke ga ik wel en welke niet lezen? Voorlopig toch maar eens alles even scannen.

Zie deel 3A voor vervolg