Deel 2 /Werken voor SABIC in Riyadh / Saudi Arabia

Deel 2 / Voorbereiding + 1e week

Karakteristiek week 1 “bemoedigend na een hectische voorbereiding”

De laatste dagen voor vertrek breken aan en op zaterdag 22 december maak ik met de fietsvrienden Henk en Pé van “Tourclub “Elsloo” nog een “Rondje Aubel”. Hoewel we de laatste 40 kilometer door de regen rijden, beleef ik veel plezier aan dit tochtje. Wellicht omdat het een van de laatste ritjes is (achteraf blijkt de laatste van 2013) en de conditie is, in deze fase van het jaar, nog steeds op een redelijk peil. Op enkele kilometers van huis naderen we een rotonde in Beek; ik verheug me op het pilsje na afloop; ga op kop rijden; rij de rotonde op; zie dat een auto van rechts de rotonde nadert en, gezien de snelheid, neem ik aan dat de chauffeur stopt. Plotseling blijkt dat echter niet zo te zijn; ik rem uit alle macht; wijk uit; maar ik kom niet tijdig tot stilstand en een botsing is onvermijdelijk. Met mijn rechter zij raak ik de auto en lig op de grond. Er gaat van alles door mijn hoofd. “In dertig jaar fietsen nooit een ongeval gehad en nu uitgerekend op dit tijdstip; het erop lijkt dat dit nog relatief goed is afgelopen en dat mijn reis niet in gevaar komt (of is de wens hier de vader van de gedachte?); maar ook: het had slechter kunnen aflopen; dat wordt een verzekeringskwestie en met alles wat er geregeld moet worden, kan dit er ook nog wel bij; hopelijk werkt de tegenpartij mee aan een snelle afwikkeling van de schade; etc.“

Gelukkig stapt de chauffeur uit en geeft direct te kennen dat hij mij niet heeft gezien; terwijl ik van de schrik probeer bij te komen, noteren Henk en Pé de benodigde gegevens. Met mijn twee “knechten” (thanks guys) rij ik, op mijn ietwat gehavende fiets, terug naar Elsloo om bij “Sjefke Janssen” een indicatie te vragen van de schade. Op maandagochtend wikkelen we alles af en bezoek ik de huisarts die me voor de zekerheid adviseert om toch maar een fotootje te laten maken. Het zal toch niet? Een uur na het bezoek aan de huisarts (!) sta ik bij het ziekenhuis weer buiten met een diagnose welke heel erg oplucht: geen breuken en geen scheurtjes; “enkel” gekneusde ribben en een gekneusd bekken. Dat wordt een tijdje strompelen en op de tanden bijten. Benieuwt of ik dit in het KSA krijg uitgelegd.

De slaap pakken van 2 op 3 januari verloopt wat moeilijker dan normaal, maar bij het opstaan voel ik me toch uitgerust. Om 8 uur zitten Carla; Rik; Eef en ik klaar als er een “koninklijk” blauw taxibusje voorrijdt. Alles verloopt volgens plan en we zijn klaar om op “Düsseldorf Airport” nog een “laatste-koffierondje-te-doen” als mijn mobieltje rinkelt. Het blijkt dat men in KSA (Kingdom Saudi Arabia) heeft bespeurd dat de aangereikte medische data niet helemaal conform de procedure verlopen. De Arabische bureaucratie doet haar werk en het vertrek dreigt niet door te gaan. Koortsachtig overleg volgt met Caspar; Iris en Alice. Het kan toch niet waar zijn dat op het laatste moment de reis wordt afgebroken? Ik probeer de balans te bewaren tussen het uiting geven aan mijn emoties en de ratio om na te denken wat nu verstandig is. Dat blijkt erg moeilijk. Gelukkig behoudt Caspar de rust en we besluiten dat ik toch vertrek.
De piloot begint zich echter ook zorgen te maken over mijn afwezigheid en laat tot twee keer toe weten dat ik moet opschieten. Toch ook wel weer leuk om te horen: “Herr van Haister, wir bitten Sie so schnell wie möglich zu melden für Flug AF 1307 nach Paris”. Mijn boardingpass wordt nog voorzien van een “fast track” etiket, maar dat maakt bij de beveiliging weinig indruk en tot overmaat van ramp moet ik de handbagage onderwerpen aan een extra “poetsbeurt”. Kennelijk is het tijd voor een steekproef en met speciaal papier gaat de beveiligingsbeambte nog eens over een aantal spullen. Op mijn opmerking dat ik veel haast heb en de vraag wat de reden is, zegt de man: “Nur routinemässig”. Alsof het een antwoord is op de vraag, maar ik laat het erbij zitten en spoedig komt hij terug met een “Alles in Ordnung. Gehen Sie weiter”. Geen verrassende mededeling. Er resten nog slechts enkele minuten en vanwege de blessure na mijn val, kan ik niet hard lopen, maar haal de timeline. Ook de stewardess lijkt opgelucht.
Door de commotie ontdek ik op “Charles de Gaulle” te hebben verzuimd om Carla’s cadeautje uit te pakken. Dat lukt nog voor de vlucht naar Riyadh en er is ook nog even tijd om haar te bedanken voor de lieve attentie. Incasseringsvermogen en de stressbestendigheid zijn deze ochtend voldoende getest; een rustig vervolg naar Riyadh is de beloning.

Na een dag acclimatiseren is zaterdag 5 januari de eerste werkdag; een “zaterdag” als formele werkdag heb ik in mijn loopbaan nog niet meegemaakt. In de lobby van het hotel ontmoet ik Ed Young; een Engelsman; sinds 14 dagen in dienst van SABIC en werkzaam bij het ”Center of Expertise Organisational Development”. Hij communiceert zeer informeel en gezien ons beider achtergrond hebben we heel wat te bespreken. De taxirit is natuurlijk veel te kort, maar de basis is gelegd.

Bij SABIC word ik op de 14e verdieping opgevangen door Ahmed, de secretaris van de afdeling. Het kantoor is geregeld; hij vraagt welk type laptop en telefoon ik prefereer om tenslotte, ook nog nooit meegemaakt, …………………………………………………….. een doosje Kleenex tissues te overhandigen. Om het zweet van het voorhoofd te vegen? Op Google ontdek ik een heel andere mindset; het is namelijk een hulpmiddel bij het uiten van emoties. “Of je nu super gelukkig bent; smoorverliefd; moet huilen of buikpijn krijgt van het lachen”. Benieuwd welke emotie zich gaat aandienen om hiervan gebruik te maken. In elk geval getuigt het van aandacht voor het welbevinden van de medewerker.

Tot mijn verrassing komen er vervolgens kort achter elkaar twee operators om een telefoonaansluiting en een screenscherm te installeren. Dat gaat sneller dan gedacht en voorspelt.
Nu snel de banden aanhalen met de mannen van “Housing” die mijn verblijf verder faciliteren. Weer een meevaller, want voor 12.00 uur krijg de vraag of ik ‘s middags naar compound “Arizona” kan gaan; er blijkt woonruimte te zijn. De afspraak staat voor “rond” 16.00 uur; want op zaterdagmiddag vindt het wekelijkse HR-overleg plaats en dat wil ik niet missen. Het zou ook te mooi zijn en dus komt de tegenvaller. Als ik even na vieren arriveer is de persoon die mij zou ontvangen inmiddels vertrokken. De teleurstelling valt mee en dus morgenvroeg maar snel opnieuw gaan netwerken.

De HR meeting geeft een interessant beeld van de activiteiten van de diverse collega’s. De discipline valt mij op. Ieder heeft een sheet voorbereid over de high- / lowlights van de afgelopen week. Men heeft ook vernomen dat er in Europa “wat-zaken-spelen” en de vraag is of ik daar iets over kan vertellen. Ik ben blij met deze uitnodiging, want dit lijkt mij een van de redenen van dit assignment. Enige uitleg over de economische crisis; de impact op SABIC in Europa en het proces dat de afgelopen maanden op gang is gekomen, blijkt zeer zinvol. De echte verrassing komt aan het eind van de meeting als Abdulmohsen nog een mededeling heeft. Hij gaat de afdeling binnenkort verlaten en muteert naar een van de centers of expertise; namelijk “Organizational Development”! Daarmee is de cirkel voor de eerste werkdag rond, want met mijn co-passagier begon de dag ook bij “Organisational Development”.

De emotie welke de 2 werkdag boven komt, zonder dat ik daarbij Kleenex nodig heb, is (ingetogen) “blijdschap”. Really! Het doet me goed om te zien dat mijn blog flink wordt gelezen en dat familie, vrienden; bekenden en collega’s reacties plaatsen. Ook de mails van SABIC collega’s en hun telefoontjes, om te bellen op moeilijke momenten voelen goed. Van Carla begrijp ik dat ook zij veel belangstelling ervaart en “alles-op-rolletjes” loopt. Ik kan dus nog even blijven! Het doet me goed om te zien hoe er wordt meegeleefd, maar de kleenex kan nog net in het doosje blijven.

Aan het eind van de dag drink ik met Ed Young koffie. Hij heeft jaren als consultant gewerkt; studeerde “Sociale Antropologie” in Oxford; met specialisatie “Change Management”. Dat is een mooie basis voor een gesprek en we hebben elkaar van alles te vragen en te vertellen. Over de eerste indrukken bij SABIC in Riyadh; de rol van HR binnen SABIC; onze Myers Briggs profielen en die van de taxichauffeur; Belbin; wat men van ons verwacht; waarom Riyadh de hoofdstad van KSA is; over ontwikkelingen en diversiteit in Europa; over ons pensioen; over de Premier League; over (FC) Liverpool en Chelsea; over Oranje en schaatsen. Ik merk bij mezelf dat twee dagen in een hotel toch al een grote behoefte hebben gekweekt aan meer persoonlijk contact.

Wat gaf nog meer een gevoel van vreugde? De tweede poging om de compound “Arizona” te bezoeken is raak. “Friend” Khaled regelt een bezoek voor 10.00 uur en “Belle” toont mij twee studio’s; natuurlijk heb ik mijn voorkeur; maar vraag toch eerst naar de vrouwelijke smaak. Die blijkt hetzelfde! Een studio van ruim 8 bij 6, met “alles-erop-en-eraan”. TV en Wifi; meubilair en bed; potten en pannen; bestek en servies; wasmachine en magnetron; zelfs een strijkplank en een strijkijzer. Of die echter veel gebruikt gaan worden? Wie weet? De laatste tijd zijn er wel meer verrassingen geweest en Carla zal het toejuichen. Een excuus zou kunnen zijn, dat de instructie over grote afstand moet plaatsvinden. En, last but not least …………………. 6 dagen per week wordt het appartement onderhouden! In overleg met “Belle” besluit ik om in het weekend (= donderdag) te verhuizen en merk dat het me flink oplucht dat deze zorg van de baan is. Ed aanvaardt in de loop van de week ook een studio op “Arizona” en is razend enthousiast. Twee 60-gers blij met een kamertje! Voor het thuisfront misschien moeilijk voor te stellen, maar “Maslow” heeft toch gelijk gehad met zijn piramide.

Een laatste moment van vreugde, laten we dat maar “voldoening” noemen, is het gesprek met de EVP Manufacturing, Mr. Mosaed Al-Ohali. Ik zoek hem op voor een informeel bezoekje en om een formele afspraak te maken voor een “kick off”. Hij maakt direct tijd en we keuvelen over onze wederzijdse sportieve activiteiten. De uitnodiging voor de “kick off” neemt hij nog serieuzer dan ik had verwacht, want hij wil ook graag Abdulmohsen; zijn tijdelijke opvolger en Abdulaziz Al-Oudan, Directeur HR Middle East en Africa, erbij hebben. Zij accepteren de uitnodiging direct.
Ik schat in dat hij voorkeur heeft voor een korte agenda, maar dat blijkt een misrekening. Per kerende mail komt er een aangepaste agenda met in totaal 18 punten, voor de korte en de langere termijn. Worden de contouren over het verwachtingspatroon hier neergezet? Bij de voorbereiding op de “kick off” geeft Abdulmohsen aan dat er in de 1e week van maart 4 volle dagen zijn gepland om in Jubail (ongeveer 450 kilometer ten oosten van Riyadh) met de affiliates te spreken over de TRP-reviews( voor HR insiders). Hij kijkt hij me eens meewarig aan en vraagt “Waar ben je aan begonnen? Yanbu; Europa en de Centers of Expertise staan nog niet in de planning!” Inmiddels heb ik wel geleerd om “gewoon-rustig-te-blijven”. Het is ook een mooie kans om veel info te vergaren in een korte periode. Eens kijken of beide voornemens gaan lukken.

Werd ik gisteren verrast door de mindset over Kleenex tissues, vanochtend (7 januari) verrast onze taxichauffeur Khalid met een andere mindset. Normaal is hij niet erg spraakzaam, dus ik daag hem een beetje uit en spreek mijn verbazing uit over het bijna totaal ontbreken van verkeersborden. Khalid antwoordt droogjes: “Chauffeurs in Saoedi Arabië moeten zelf nadenken”. Ik ben even perplex, maar de vraag is nog altijd wat effectiever is. Veel borden waardoor je af en toe het overzicht verliest, en dus ook je gezond verstand moet gebruiken, of het vrijwel ontbreken van borden en gokken dat verkeersdeelnemers op hetzelfde moment dezelfde gedachten hebben. Afgemeten aan de statistieken, hou ik het toch maar op de Hollandse stijl.

Vervolg: Zie deel 2A. Met dank aan Juni!